Help for the Hungry

The jutting ribs of cattle along the roadside hint at what lies ahead. After two consecutive seasons of poor rains, pockets of farmland in southern and eastern Ethiopia have produced no crops. Many people in these areas now have nothing—literally nothing—to eat. And with food prices soaring worldwide, they can't afford to buy the dwindling and increasingly expensive supplies in the market.
This spring, thousands of families in drought-affected regions have begun arriving at the doorsteps of health centers and churches seeking assistance. Mothers carrying their near-lifeless children beg for food as their older children whimper at their sides.
In partnership with aid agencies, the Ethiopian government is responding by distributing emergency food rations and setting up feeding sites for malnourished children. But more help is urgently needed.
Treatment Tents
At a local Catholic church in the Oromia region, hundreds of children are receiving therapeutic milk and treatment. In tents hastily pitched on church grounds, family members cradle sick children, who lay unmoving in their embrace.
One mother pulls up the shirt of her young daughter to show matchstick-thin arms hanging limply by a bloated stomach. Another grandfather lovingly supports the back of his grandson's head as he feeds the child sips of milk from a plastic syringe. The boy, who looks about 5, simply doesn't have the energy to take in food any other way.Through feedings every three hours, these children are incrementally regaining their health. Severely malnourished children are looked after by medical staff in a critical care tent. Meanwhile, in another tent, moderately malnourished children receive a special milk formula. After a few days, they move to the next tent where family members feed them a more substantial milk treatment, followed by a therapeutic peanut spread.
Once children return to stable health, they are able to go home, taking along a week's worth of food. They then visit the feeding site each week for weighing and measuring to ensure continued good health, receiving additional food supplies as needed.
"Catholic Relief Services is helping our local diocesan partners to feed people severely impacted by this year's drought. Loaned trucks and drivers are also enabling partner staff to visit remote villages and bring in the most malnourished children for immediate treatment," explains Shane Lennon, CRS' head of programming in Ethiopia. "With every passing day, though, the number of people arriving at emergency feeding sites continues to grow. We are seeking additional funding to provide substantially more food in response to this crisis."

Appeal for Assistance

Ironically, many of the pockets most affected by drought this year are located within some of Ethiopia's most productive agricultural regions. These poor, rural farm families are made up of hard-working people who are usually able to grow enough food to meet their needs. Fighting to overcome considerable obstacles each season, sometimes they lose the battle.

In other, less-productive areas, the Ethiopian government has made considerable progress increasing agricultural capacity and assisting those most at risk of not having sufficient food resources. A massive program started in January 2005 coordinates the efforts of multiple donor agencies and partners to provide supplemental food to 8 million of the neediest people in return for help with public works projects. The hope is that with a few years of support, these families will be able to build sufficient household assets and food stores to weather future crises without tragic results.
This year, however, Ethiopia is shouldering the heavy burdens of failed rains and rising food and fuel prices. The government has acknowledged the crisis, stating that 4.6 million Ethiopians are at risk, and has made an appeal for humanitarian assistance. Malnourished children require continued treatment, affected families need food rations until rains allow a harvest, and additional funding is necessary to improve agricultural production over the long term countrywide.
Already, affected communities in Ethiopia are taking extreme measures to survive. Families are selling household items, farm tools, and even wood and tin sheets from the frames and roofs of their homes to buy food. Many are also taking their children out of school, and some are resorting to collecting wild fruits and plants to eat. In one district where CRS works, the local education office reports that, as a result of food and water scarcity, 7,765 children have dropped out of 85 schools.
Due to the drought's severity, CRS is resuming its lead of the Joint Emergency Operational Plan, a consortium of international aid agencies that have partnered multiple times to respond to emergencies in Ethiopia.
"CRS is working closely with diocesan staff in affected areas to understand the scope of the emergency and develop response plans," Lennon adds. "We are also discussing possible responses with the U.S. government for additional food and funding so we can deliver critical assistance to help people get through until the next harvest in November."

Tribute to Ka Crispin Beltran

We, environmental defenders from Kalikasan People's Network for the Environment (Kalikasan PNE), and the people's organizations, non-government organizations, and regional formations that comprise our membership, express our grief at the passing away of a hero of the toiling masses, and pillar of the Philippine labor movement: Ka Crispin Beltran.
We extend our deepest condolences to the Beltran family: to his loving wife Ka Osang, to their children and grandchildren. Thank you for unselfishly standing by Ka Bel's side throughout an entire lifetime of simple living and steadfast struggle. To countless other people in the Philippines and around the world, Ka Bel has not only been an exemplary leader and comrade, but also friend, father and guide. Your family's sacrifices have not been in vain, for in giving himself to serve the people, Ka Bel has earned his place in history and in our hearts.

ang kagawaran ng kapaligiran

Ang Kagawaran ng Kapaligiran at Likas na Yaman o kilala sa taguring Ingles na Department of Environment and Natural Resources (DENR), ay nabibilang sa departamentong pang ehekutibo ng Pamahalaang Pilipinas, na nangangasiwa sa pagsasaliksik; pagsusuri; pagpapaunlad; paggamit; at pangangalaga ng likas na yaman ng Pilipinas.

Earth day 2000

Earthday 2000

Ang usaping pangkapaligiran ay hindi langpagkalbo ng kagubatan pagdumi ng karagatan, ilog, hangin, at lupapagkawala ng mga hayop at halaman pagwasak sa bakawan, bahura atkabundukan, pagkalason ng mga ilog at lawa, o pagtapon atpag-alingasaw ng basura sa kanto.
Ang lahat ng ito, ang kritikal na kalagayan ngkapaligiran, higit sa lahat, ang kaakibat na usaping pantao nitoay usapin sa kalikasan. Ang karapatan ng magsasaka, katutubo,mangingisda, manggagawa, kababaihan, at kabataan, na kadalasangnaisasantabi, ay sa katunayan, ang sentral na usapingpangkapaligiran.

Karaniwang tao ang tunay nangangalaga sakalikasan at bumubuhay sa sangkatauhan. Sila ang lubosnakakaunawa ng batas ng kalikasan na itinuro ng libong taonpakikipagsapalaran at ugnayan nila dito. Subalit sila ang madalasna sinisisi sa pagkawasak at pagsaid sa likas yaman ng bansa.
Ang kapaligiran at likas yaman ng bansa kungtuturingin ay napakayaman at halos sobra-sobra sa atingpangangailangan. Subalit ano ang realidad? Salat sa yaman atkabuhayan ang karaniwang Pilipino. Maraming nagugutom atnaghihirap sa kabila ng yaman ng ating bukirin, ilog, dagat,gubat, at kabudukan. Malawak ang kalupaan at kabundukan subalitnapakarami ang napapaalis sa kanilang munting tinutuluyan.Tinataboy ang mga karaniwang tao sa kalikasan, inuubos ito ngiilang tuso at ganid sa yaman at tubo habang ibinabalik ang sisisa karaniwang tao.
Sino ba ang malawakang kumalbo ng kagubatan?Sino ba ang nagdadala ng mga dambuhalang makinarya sa kabundukanupang wasakin at minahin ang ating kabundukan? Sino ba angnagmamay-ari ng malalawak na sakahan at plantasyong pang-eksportat malawakang gumagamit ng mga nakalalasong pataba at pestisidyosa pagsasaka? Sino ba ang nagpapalikas sa mga magbubukid sakanilang taniman upang gawin itong subdibisyon, golf course,o magagaaarang resort? Sino ba ang nagmamay-ari ngmalalaking pabrika na bumubuga ng tone-toneladang basura sa ilogat nakakasulasok na usok? Sino ba ang nagpapasa ng mgamakadayuhan at mga globalisasyong batas at patakaran nanagkukompromiso sa karaniwang tao at kalikasan? Sino ba angnagkakamal ng naglalakihang tubo mula sa pandarambong na ito ngkalikasan?
Siguradong hindi ang ordinaryong mamamayan napawang biktima ng pagkasira ng kalikasan at ng bulok ng sistemang ating lipunan!
Ang pagkilos para sa kalikasan ay hindilang kung gayon,
pagtatanim ng puno
paglinis ng bakuran
pagpapaganda ng barangay
paglinis ng ilog, sapa at estero, o
pagtanggol sa karapatan ng pating, tamaraw at agila
Ito ay lahat ng nabanggit, at ang pagkilala atpagharap sa tunay na dahilan sa malawakang pagwasak ng kalikasan.

Paanong itatapat ang pagkakaingin na ginagawang mga katutubong itinaboy sa dulo ng kagubatan, sa open pitmining o illegal at legal logging ng mga naglalakihan at dayuhangkumpanya sa pagmimina at pagtotroso? Paano hihikayaatin angmagbubukid na lumipat mula sa kemikal patungo sa organikongpagsasaka kung ang nauna’y mangangailangan ng mas mabigat naparaan ng pagsasaka sa lupaing hindi rin naman pag-aari niya?
Paanong ihahambing ang paglilinis ng isanggrupo ng kabataan sa dalampasigan ng Manila Bay, sa pagtanggi ngEstados Unidos sa responsibilidad na linisin ang iniwang basurang US Military sa Clark at Subic, na ngayon ay kumikitil ng buhayat sanhi ng maraming sakit sa Pampanga at Zambales?Ipinangangalandakan ng mauunlad na bansa tulad ng Hapon atEstados Unidos, ang pagtindig nila para sa kalikasan subalitpatuloy naman ang kanilang pagtambak ng basura at luma atmaruming teknolohiya sa mahihirap na bansa tulad ng Pilipinas.
Maraming nangangahas na nagsasabing sila aypara sa kalikasan. Sila na mga dambuhala at multinasyunal nakumpanya sa langis, sa pagmimina at agrikultura. Sila namalalaking ligal at iligal na logger. Sila na malawakan atsapilitang nagtataboy sa ating mga kababayan sa kanayunan, tuladng Del Monte, ARIMCO, Coca-Cola, mga Cojuangco, Tan, Ayala atEstrada at iba pa ring mga buwaya sa gobyerno. Subalit sila angmga Hudas at berdugo na nagkakanulo at pumapatay sa kalikasan atmamamayang Pilipino. Sila ang siyang pangunahing umubos atsumisira sa ating kalikasan.

Kasabay at mahigpit na nakakabit sa atingpakikibaka para sa kalikasan ang pakikiisa sa pakikibaka sakarapatan at kabuhayan ng batayang sektor ng ating lipunan --karapatan para sa tunay na repormang agraryo at pangisdaan,karapatan para sa pagpapasya-sa-sarili ng mga pambansang minorya,at karapatan para sa makatarungan, malaya at makataong pamumuhay.
Ang makatotohanang pagkilos para sa kalikasanay paninindigan at pagsisikap para sa tunay na kalayaan atpambansang demokrasya!

22 April 2000
Earthday 2000

Ang usaping pangkapaligiran ay hindi langpagkalbo ng kagubatan pagdumi ng karagatan, ilog, hangin, at lupapagkawala ng mga hayop at halaman pagwasak sa bakawan, bahura atkabundukan, pagkalason ng mga ilog at lawa, o pagtapon atpag-alingasaw ng basura sa kanto.
Ang lahat ng ito, ang kritikal na kalagayan ngkapaligiran, higit sa lahat, ang kaakibat na usaping pantao nitoay usapin sa kalikasan. Ang karapatan ng magsasaka, katutubo,mangingisda, manggagawa, kababaihan, at kabataan, na kadalasangnaisasantabi, ay sa katunayan, ang sentral na usapingpangkapaligiran.

Karaniwang tao ang tunay nangangalaga sakalikasan at bumubuhay sa sangkatauhan. Sila ang lubosnakakaunawa ng batas ng kalikasan na itinuro ng libong taonpakikipagsapalaran at ugnayan nila dito. Subalit sila ang madalasna sinisisi sa pagkawasak at pagsaid sa likas yaman ng bansa.
Ang kapaligiran at likas yaman ng bansa kungtuturingin ay napakayaman at halos sobra-sobra sa atingpangangailangan. Subalit ano ang realidad? Salat sa yaman atkabuhayan ang karaniwang Pilipino. Maraming nagugutom atnaghihirap sa kabila ng yaman ng ating bukirin, ilog, dagat,gubat, at kabudukan. Malawak ang kalupaan at kabundukan subalitnapakarami ang napapaalis sa kanilang munting tinutuluyan.Tinataboy ang mga karaniwang tao sa kalikasan, inuubos ito ngiilang tuso at ganid sa yaman at tubo habang ibinabalik ang sisisa karaniwang tao.
Sino ba ang malawakang kumalbo ng kagubatan?Sino ba ang nagdadala ng mga dambuhalang makinarya sa kabundukanupang wasakin at minahin ang ating kabundukan? Sino ba angnagmamay-ari ng malalawak na sakahan at plantasyong pang-eksportat malawakang gumagamit ng mga nakalalasong pataba at pestisidyosa pagsasaka? Sino ba ang nagpapalikas sa mga magbubukid sakanilang taniman upang gawin itong subdibisyon, golf course,o magagaaarang resort? Sino ba ang nagmamay-ari ngmalalaking pabrika na bumubuga ng tone-toneladang basura sa ilogat nakakasulasok na usok? Sino ba ang nagpapasa ng mgamakadayuhan at mga globalisasyong batas at patakaran nanagkukompromiso sa karaniwang tao at kalikasan? Sino ba angnagkakamal ng naglalakihang tubo mula sa pandarambong na ito ngkalikasan?
Siguradong hindi ang ordinaryong mamamayan napawang biktima ng pagkasira ng kalikasan at ng bulok ng sistemang ating lipunan!
Ang pagkilos para sa kalikasan ay hindilang kung gayon,
pagtatanim ng puno
paglinis ng bakuran
pagpapaganda ng barangay
paglinis ng ilog, sapa at estero, o
pagtanggol sa karapatan ng pating, tamaraw at agila
Ito ay lahat ng nabanggit, at ang pagkilala atpagharap sa tunay na dahilan sa malawakang pagwasak ng kalikasan.

Paanong itatapat ang pagkakaingin na ginagawang mga katutubong itinaboy sa dulo ng kagubatan, sa open pitmining o illegal at legal logging ng mga naglalakihan at dayuhangkumpanya sa pagmimina at pagtotroso? Paano hihikayaatin angmagbubukid na lumipat mula sa kemikal patungo sa organikongpagsasaka kung ang nauna’y mangangailangan ng mas mabigat naparaan ng pagsasaka sa lupaing hindi rin naman pag-aari niya?
Paanong ihahambing ang paglilinis ng isanggrupo ng kabataan sa dalampasigan ng Manila Bay, sa pagtanggi ngEstados Unidos sa responsibilidad na linisin ang iniwang basurang US Military sa Clark at Subic, na ngayon ay kumikitil ng buhayat sanhi ng maraming sakit sa Pampanga at Zambales?Ipinangangalandakan ng mauunlad na bansa tulad ng Hapon atEstados Unidos, ang pagtindig nila para sa kalikasan subalitpatuloy naman ang kanilang pagtambak ng basura at luma atmaruming teknolohiya sa mahihirap na bansa tulad ng Pilipinas.
Maraming nangangahas na nagsasabing sila aypara sa kalikasan. Sila na mga dambuhala at multinasyunal nakumpanya sa langis, sa pagmimina at agrikultura. Sila namalalaking ligal at iligal na logger. Sila na malawakan atsapilitang nagtataboy sa ating mga kababayan sa kanayunan, tuladng Del Monte, ARIMCO, Coca-Cola, mga Cojuangco, Tan, Ayala atEstrada at iba pa ring mga buwaya sa gobyerno. Subalit sila angmga Hudas at berdugo na nagkakanulo at pumapatay sa kalikasan atmamamayang Pilipino. Sila ang siyang pangunahing umubos atsumisira sa ating kalikasan.

Kasabay at mahigpit na nakakabit sa atingpakikibaka para sa kalikasan ang pakikiisa sa pakikibaka sakarapatan at kabuhayan ng batayang sektor ng ating lipunan --karapatan para sa tunay na repormang agraryo at pangisdaan,karapatan para sa pagpapasya-sa-sarili ng mga pambansang minorya,at karapatan para sa makatarungan, malaya at makataong pamumuhay.
Ang makatotohanang pagkilos para sa kalikasanay paninindigan at pagsisikap para sa tunay na kalayaan atpambansang demokrasya!

22 April 2000